Πιγκουίνος διανύει κάθε χρόνο 8.000 χλμ για να δει τον ψαρά που τον έσωσε (φωτο+vid)

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο 71χρονος Joao Pereira de Souza βρήκε έναν πιγκουίνο καλυμμένο από πετρέλαιο και πεινασμένο σε μια παραλία, σε ένα νησί στα ανοιχτά των ακτών του Ρίο ντε Τζανέιρο. Tου έδωσε φαγητό, τον καθάρισε και τον βοήθησε να συνεχίσει το ταξίδι του... Και κάπως έτσι μια ισχυρότατη φιλία γεννήθηκε.

Από εκείνη τη στιγμή της συνάντησής τους, ο πιγκουίνος, που γεννά συνήθως στις ακτές της Παταγονίας στην Αργεντινή και τη Χιλή -περίπου 3.000-5.000 μίλια (8.000 χλμ) μακριά- έχει γίνει ένας πιστός σύντροφος.

Κολυμπά κάθε χρόνο για να περάσει 8 μήνες με τον συνταξιούχο ψαρά στο σπίτι του στο νησί. «Αγαπώ τον πιγκουίνο σαν να είναι δικό μου παιδί και πιστεύω πως κι αυτό με αγαπά» δήλωσε ο Pereira de Souza σε συνέντευξή του στην Globo TV.

«Κανείς άλλος δεν επιτρέπεται να τον αγγίξει. Τους τσιμπάει όταν τολμούν να το κάνουν. Κουρνιάζει στην αγκαλιά μου, με αφήνει να τον πλύνω και μου επιτρέπει να τον ταΐζω σαρδέλες», είπε ο Pereira, με θαυμασμό και λατρεία για τον πιγκουίνο που ονόμασε Ντιντίμ.

pink2

Ο κ. Pereira de Souza πιστεύει ότι ο Ντιντίμ έχει δεθεί μαζί του από όταν τον βρήκε στην παραλία και τον πήρε στο σπίτι του. Πέρασε μία εβδομάδα προσπαθώντας να καθαρίσει τα φτερά του από την πίσσα και τον τάϊζε με ψάρια για να βελτιώσει την αντοχή του ενώ στη συνέχεια τον άφησε στη θάλασσα για να φύγει. «Αλλά δεν έφυγε, έμεινε μαζί μου για άλλους 11 μήνες και μόλις έβγαλε νέα φτερά, εξαφανίστηκε», θυμάται ο Pereira de Souza.

«Όλοι είπαν ότι δεν θα ξαναερχόταν, αλλά διαψεύστηκαν καθώς επιστρέφει τα τελευταία 4 χρόνια. Έρχεται τον Ιούνιο και φεύγει τον Φεβρουάριο και κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο στοργικός και πιο ευτυχισμένος που με βλέπει».

pink

Ο βιολόγος, Joao Paulo Krajewski, που πήρε συνέντευξη από τον συνταξιούχο ψαρά, δήλωσε στην Independent: «Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Νομίζω πως ο πιγκουίνος πιστεύει ότι ο Joao είναι μέλος της οικογένειάς του και πιθανότατα ένας πιγκουίνος. Μόλις τον βλέπει κουνά την ουρά του σαν σκύλος και γουργουρίζει από ευχαρίστηση».

Ευτυχώς, η κατάληξη της ιστορίας του Pereira και του Ντιντίμ είναι ευτυχής, παρόλο που θεωρείται παράνομη η κράτηση άγριων ζώων ως κατοικίδια στη Βραζιλία.

Αν σας άρεσε το άρθρο, Μοιραστείτε το!

Κάνετε το σχόλιό σας

Ερώτημα ασφαλείας (CAPTCHA) * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.