Ελλείψει δασικής πολιτικής μονομαχούμε με πύρινες λαίλαπες

του Δρς Παναγιώτη Κουλελή*

Η αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών έγκειται σε δύο συστατικά, πρόληψη και κατάσβεση. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες από κάποιους, ως οργανωμένη πολιτεία εδώ και πολλές δεκαετίες, επενδύουμε μόνο στο κοστοβόρο -και πολλές φορές διόλου αποτελεσματικό- δεύτερο. Συγχέουμε την έννοια των αραιώσεων στη δασική επιστήμη, με τους λεγόμενους «καθαρισμούς» και αναζητούμε ευθύνες στους δήμους ή και σε άλλους φορείς που δεν «καθάρισαν» τα δάση! Πρωτάκουστα πράγματα!

Πολύ σύντομα αναφέρω εδώ ότι η απομάκρυνση του υπορόφου από τα δάση, εκτός του ότι είναι τεχνικά και οικονομικά αδύνατη, ισοδυναμεί με τη θανατική τους καταδίκη λόγω απομάκρυνσης αναγέννησης, διαταραχές στον κύκλο των θρεπτικών συστατικών κ.ά. Οι «καθαρισμοί» αλλά και η διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, μέτρα τα οποία προβλέπονται βέβαια υπό συγκεκριμένες συνθήκες και ανάλογα με τον διαχειριστικό σκοπό, δεν είναι πρόληψη.

Αν ρωτήσει κάποιος σήμερα, ποια είναι η δασική πολιτική της χώρας, δεν θα πάρει απάντηση από πουθενά. Η πρόληψη πρέπει να είναι κομμάτι της Εθνικής Δασικής Πολιτικής, η οποία από την γέννησή της περιλαμβάνει αειφορική διαχείριση-παραγωγή αλλά και απόλυτη προστασία του δασικού κεφαλαίου όπου το απαιτούν οι οικολογικές αξίες.

Η παραγωγή ξυλείας (σε μια καθαρά ελλειμματική χώρα), δευτερογενών ξυλωδών και μη προϊόντων και οικοσυστημικών υπηρεσιών από τα δάση μας, όπου το επιτρέπουν οι οικολογικές και δασικές συνθήκες είναι μονόδρομος και συνδέεται άμεσα με την πρόληψη. Η επιστροφή των ανθρώπων στο δάσος ενισχύει την περιφερειακή ανάπτυξη και τις τοπικές οικονομίες, παρέχοντας εισοδήματα, ενώ παράλληλα ενδυναμώνει στο μέγιστο τη συνεχή επίβλεψη των δασών μας.

Η ενίσχυση των δασικών υπηρεσιών και της δασοφυλακής, η επαναφορά των περιπόλων, η αλλαγή βάρδιας στο βουνό ή αλλιώς το «μεροκάματο στο δάσος», τα πυροφυλάκια, οι υδατοδεξαμενές, η διάνοιξη και συντήρηση του δασικού δικτύου, καθώς και η άμεση επέμβαση με χρήση κατάλληλου εξοπλισμού, πριν μια μικρή ανάφλεξη γίνει μέγα-πυρκαγιά, είναι πρόληψη.

Ο οργανωμένος σχεδιασμός του αγροδασικού χώρου, όσον αφορά τις διαθέσιμες μονάδες κατάσβεσης και η φυσικά η συνεργασία με την πυροσβεστική υπηρεσία και άλλους φορείς βάσει του προϋπάρχοντος αντιπυρικού σχεδιασμού, όπως και η αλλαγή κουλτούρας από τον τοπικό πληθυσμό (σεμινάρια, ημερίδες, υλικό επιμόρφωσης κ.ά.) είναι πρόληψη.

Δασικές πυρκαγιές υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν ειδικά τώρα που ο πλανήτης φαίνεται να περνάει σε μια πιο θερμή φάση. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς ώστε να τις περιορίσουμε ή και να τις ανασχέσουμε όταν αυτό είναι εφικτό.

Θέλει «φτου και απ΄την αρχή» για τη χάραξη Δασικής Πολιτικής, με επιστημοσύνη, όρεξη και όραμα.

*Δρ Παναγιώτης Κουλελής, Δασολόγος, Εντεταλμένος Ερευνητής, Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων (ΙΜΔΟ)
www.fria.gr

 

Αν σας άρεσε το άρθρο, Μοιραστείτε το!

Αφήστε μια απάντηση