Η «γρήγορη» μόδα του ανεπτυγμένου κόσμου σχηματίζει βουνά από κουρελιασμένα ρούχα στην Αφρική

της Αθηνάς Πανά*

Πόλη Άκρα. Πρωτεύουσα της Γκάνας στη δυτική Αφρική, με θαλάσσιο μέτωπο στον Ατλαντικό. Χιλιάδες ντόπιοι απασχολούνται στο εμπόριο μεταχειρισμένων ρούχων από Ευρώπη. Στέλνονται τόνοι ρούχα, με τους εμπόρους να τα ξεδιαλέγουν και να τα μεταπωλούν στην αχανή αφρικανική αγορά, εντός και εκτός Γκάνας. Ρούχα από δωρεές, από αυτά που έχουμε στη ντουλάπα μας και δεν κάνουν ούτε για πούλημα στη δική μας αγορά μεταχειρισμένων. Από το ξεδιάλεγμα, 4 στα 10 -σχεδόν τα μισά- είναι για πέταμα: είτε είναι υφάσματα χαμηλής ποιότητας είτε λείπουν κουμπιά, είτε έχουν λεκέδες. Από τα αξιοποιήσιμα ρούχα βγαίνουν κάποια λεφτά και η αγορά κινείται, η πρωτότυπη αυτή ανακύκλωση σε παγκόσμια κλίμακα εν μέρει λειτουργεί. Όλη η υπόλοιπη σαβούρα καταλήγει σε τοπικές χωματερές. Κι όταν λέμε χωματερή στην Αφρική εννοούμε τόνους στοιβαγμένα κουρέλια που σχηματίζουν βουνά ολόκληρα στη μέση της πόλης, στην όχθη του ποταμού, και που πάνω τους βόσκουν ζώα. Τρώγοντας ρούχα; Ποιος ξέρει.

Οι ποσότητες των σκουπιδιών τεράστιες: 7-8 εκατομμύρια τεμάχια τη βδομάδα, μόνον σε αυτή την αφρικανική πόλη των 2 εκατομμυρίων κατοίκων. Το πρόβλημα λύνεται αναγκαστικά με φωτιές που βάζουν οι ντόπιοι στις στοίβες ρούχων, ανεξέλεγκτα, στη μέση του δρόμου, για να καθαρίσουν τον χώρο. Ένας οριοθετημένος ΧΥΤΑ που κατασκευάστηκε με λεφτά της Παγκόσμιας Τράπεζας για να θάβει τα ρούχα μειώνοντας τον όγκο τους και μετριάζοντας το πρόβλημα πήρε φωτιά τους πρώτους μήνες λειτουργίας του, από εύφλεκτα αέρια που είχαν παγιδευτεί ανάμεσα στα ρούχα γιατί δεν συμπιέστηκαν όπως έπρεπε, δημιουργώντας δεκάδες εκρήξεις. Ανάλογο μελλοντικό εγχείρημα εγκαταλείφθηκε.

Και οι καραβιές ρούχων συνεχίζουν να καταφθάνουν. Από την Ευρώπη και την Αμερική της υπερκατανάλωσης, εκεί όπου άντρες γυναίκες αγοράζουν ρούχα με το τσουβάλι για να διαχειριστούν το άγχος τους και να βελτιώσουν τη διάθεσή τους. Εκεί όπου οι βιομηχανίες ρούχων έχουν καταλάβει την τεχνητή ανάγκη του εν δυνάμει καταναλωτικού κοινού και παράγουν δισεκατομμύρια νέα τεμάχια, αλλάζοντας τη μόδα κάθε λίγο για να τα καταστήσουν αναλώσιμα.

Ο συνδυασμός φτώχειας και ρύπανσης είναι πολύ κακός. Όταν οι σάκοι με τα ρούχα προς διαλογή και πώληση ανοίγουν, συχνά οι κάτοικοι πέφτουν πάνω τους σαν πεινασμένο πλήθος σε φραντζόλες ψωμί, με σπρωξιές και μπουνιές. Μια αγκαλιά ρούχα παραπάνω, σημαίνει καλύτερο μεροκάματο.

Με πληροφορίες από την abc.net, Dead white man's clothes

*Η Αθηνά Πανά είναι μηχανολόγος μηχανικός με ειδίκευση στη Διαχείριση Αποβλήτων

 

Αν σας άρεσε το άρθρο, Μοιραστείτε το!

Αφήστε μια απάντηση